Ontwerp zonder titel (13).png

Dupuytren

WAT IS DE ZIEKTE VAN DUPUYTREN?

De ziekte van Dupuytren is een aandoening van het bindweefsel dat zich tussen de huid van de handpalm en de onderliggende spieren en pezen bevindt. Het is een goedaardige aandoening van de handpalm, waarbij de vingers soms na verloop van tijd krom komen te staan. De ziekte is zeker niet zeldzaam. Drie tot zes procent van de bevolking heeft er in mindere of meerdere mate last van. Het komt vaker voor bij mannen dan vrouwen. Wanneer de kwaal de functie van de hand te veel belemmert, is gerichte behandeling aangewezen.

 

HOE STELLEN WE DE DIAGNOSE?

 

In het begin ontstaan er deukjes in de handpalm, net als een verdikking van de huid. Daarna worden kleine knobbeltjes onder de huid zichtbaar en voelbaar, die nog later een streng zullen vormen. De knobbels zijn goedaardig en zijn meestal ook pijnloos. De streng dit ontstaat trekt de vinger naar de hand toe en de vinger kan blijvend krom staan (contractuur). De ringvinger en de pink worden het vaakst door de ziekte aangetast. Dit beeld volstaat voor de diagnose.

 

WAT ZIJN DE BEHANDELINGSMOGELIJKHEDEN?

  • Conservatief

Zolang er geen contracturen optreden groter dan 20°, bestaat er geen indicatie, noch voor chirurgie, noch voor een inspuiting. Gezien het een chronische ziekte is, heeft het wegnemen van een lokale knobbel van Dupuytren geen enkele zin, gezien deze ingreep geen functiewinst oplevert en de knobbel op termijn terugkeert tussen het aanwezige littekenweefsel, gecreëerd door de eerste ingreep.

  • Inspuiting met collagenase Xiapex
    (momenteel niet meer van toepassing)

Bij een contractuur van de vinger van 20 graden waarbij de vinger niet meer gestrekt kan worden en de hand niet meer plat op tafel kan geplaatst worden, bestaat er een indicatie om de oorzakelijke Dupuytren streng in te spuiten met een collagenase genaamd Xiapex, wat ervoor zorgt dat de streng breekt en de contractuur verdwijnt zonder een operatieve ingreep. Echter is dit product op heden niet meer beschikbaar in Europa en is deze behandelingsmogelijkheid, voor onbepaalde tijd, uitgesloten. 

  • Operatie

Het chirurgisch wegnemen van Dupuytren strengen heeft zijn plaats in die contracturen die niet meer met een inspuiting kunnen gecorrigeerd worden of bij weigeren van een inspuiting als behandeling. Hierbij wordt de huid ingesneden en de strengen van Dupuytren zoveel mogelijk verwijderd met respect voor de zenuwen en bloedvaten aanwezig in de nabijheid van de strengen.

 

FREQUENT GESTELDE VRAGEN

  • Wat kan ik verwachten na een Dupuytren ingreep?

Elke ingreep bij de ziekte van Dupuytren is verschillend. De duur van de revalidatie is gelijklopend met de heling van de chirurgische wonden. Dit hangt dus in grote mate van van hoeveel vingers er aangedaan zijn en hoe groot de strengen zijn die verwijderd dienen te worden. 

Na deze ingreep wordt meestal een gips kortdurend aangelegd tot de controle raadpleging. Regelmatige follow up van de wonde(n) en hun heling is uitermate belangrijk. Nadien wordt geswitcht naar een afneembare brace. 

  • Wat kan ik verwachten na een inspuiting met Xiapex?
    (momenteel niet van toepassing, zie hierboven)

Een inspuiting met Xiapex is vrij pijnlijk en gebeurt ook zonder lokale verdoving. Hierbij wordt het product met een heel fijn naaldje ingebracht in de streng om deze te gaan verzwakken. Verschillende prikken kunnen noodzakelijk zijn om het product te verspreiden over de streng. Nadien wordt de vinger en hand in een groot verband gewikkeld tot het moment van de strekprocedure. Lokale reacties die mogelijk zijn na de injectie zijn zwelling, pijn of bloedingen ter hoogte van de huid.

De strekprocedure dient 24 tot 72u na de injectie plaats te vinden. Dit gebeurt wel na toedienen van lokale verdoving. Hierbij wordt de geïnjecteerde vinger manueel rechtgetrokken met het breken van de Dupuytren streng tot gevolg. De streng blijft aanwezig in de hand maar is doorbroken, zodat de beweeglijkheid van de vinger toeneemt en het strekken terug mogelijk is. Het is mogelijk dat tijdens de strekprocedure de huid deels doorscheurt bij uitgebreide contracturen. Dit dient niet chirurgisch gesloten te worden, maar zal via wondzorg over het verloop van een tweetal weken spontaan vlot genezen.

Na de strekprocedure wordt een nachtspalk op maat gemaakt, welke gedurende 6 tot 8 maand na de procedure ’s nachts moet gedragen worden om de strekking van de vinger verder te vrijwaren.

Bij langbestaande contracturen is het mogelijk dat de vinger niet volledig gestrekt kan worden ten gevolge van de reeds opgetreden stijfheid in de kleine vingergewrichtjes.

  • Wanneer kan ik werken / autorijden?

Normaal gesproken kan het werk hervat worden na een maand, afhankelijk van de type werkbelasting en bij een kleine contractuur bij een beperkt aantal aangetaste oppervlakte.

Autorijden kan zodra de verband verkleind is en het fysiek weer mogelijk is, aangezien rijden met een groot verband niet aangewezen is.

  • Wat zijn de risico’s van zowel een inspuiting als een ingreep?

Na de inspuiting kunnen zwelling, bloeding en pijn ontstaan ter hoogte van de injectieplaats of operatieplaats. Specifiek voor de injectieprocedure bestaat het risico op huidscheuren na de strekprocedure bij ernstige contracturen.

Een knellend verband kan in elke situatie ook klachten veroorzaken. Bij toename van pijn en/of tintelingen ter hoogte van de hand en vingers kan het raadzaam zijn het verband open te knippen en te lossen, gezien dit symptomen zijn van een knellend verband.

Aangezien deze strengen zich vaak rondom de zenuw en bloedvaten van de vinger verstrengeld zitten kan na een ingreep tintelingen of een verminderd gevoel aanwezig zijn in de vinger(s).

  • Wanneer neem ik vroeger contact op?

Bij toegenomen wonddrainage, zwelling/roodheid van de hand gepaard met pijn of koorts > 38,5°C zijn redenen om vroeger een consultatie aan te vragen of u aan te bieden op de spoedopname.

De pols is opgebouwd uit het uiteinde van het spaakbeen (radius) en de ellepijp (ulna) aan de ene zijde, en de verschillende handwortelbeentjes aan de andere zijde. De pols zorgt ervoor dat de hand goed kan bewegen en goede steunname mogelijk is. Naast de beenderige structuren is de pols verder opgebouwd uit kapsel en een hele reeks gewrichtsbanden tussen de verschillende middenhandsbeentjes. De spieren die de pols aansturen liggen voor het grootste deel in de onderarm en zijn vastgehecht op verschillende plaatsen op de pols- of middenhandsbeentjes.

 

De hand op zich is een ingewikkelde structuur, welke we kunnen onderverdelen in drie zones: de handwortelbeentjes (carpalen), de middenhandsbeentjes (metacarpalen) en de vingers (falangen). De handwortelbeentjes of carpalen bestaan uit 8 verschillende beentjes georganiseerd in twee rijen. Ze zijn onderling via kapsel en gewrichtsbanden met elkaar verbonden. Zij vormen één geheel dat met het uiteinde van de voorarm de pols opbouwt en bewegingen van de pols mogelijk maken. De middenhandsbeentjes of metacarpalen maken het grootst deel van de hand uit en vormen de connectie tussen de handwortelbeentjes en de vingers. De vingers of falangen liggen in het verlengde van de handwortelbeentjes en zijn hieraan bevestigd met ligamenten en kapsel. De beweeglijkheid van de pols en de vingers wordt via strek- en plooipezen mogelijk gemaakt welke vanuit hun spieren in de voorarm vertrekken.

Doorheen de pols en hand verlopen drie belangrijke zenuwen: de medianus, ulnaris en radialis zenuw. Elke zenuw verzorgt een deel van de gevoeligheid en beweeglijkheid van de hand. Deze zenuwen kunnen gekneld zitten op verschillende plaatsen wat een ingreep kan noodzakelijk maken. Voorbeeld hiervan is een knelling van de medianus zenuw in de carpaal tunnel of een knelling van de ulnaris zenuw ter hoogte van de elleboog.